Του Ευάγγελου Τσιπολίτη, κτηματομεσίτη, ιδιοκτήτη της εταιρείας real estate Remax
Τώρα που το πολυσυζητημένο carousel έφυγε, επιτρέψτε μου να καταθέσω μερικές σκέψεις…
Δεν θα σταθώ στο ποιος εξαπάτησε ποιον, ούτε στα παράπονα, στις διαφορετικές απόψεις για το χώρο, το θόρυβο και το τίμημα. Είμαι υποστηρικτής της άποψης ότι οι πολίτες πρέπει να καταθέτουν τις απόψεις τους, να κρίνουν και να αντιδρούν. Από την άλλη, οι πολιτικοί άνδρες θα πρέπει να τα φιλτράρουν όλα αυτά και με παρρησία να αποφασίζουν και να πράττουν για το κοινό καλό.
Εξάλλου, το να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι είναι και αδύνατο και επικίνδυνο (βλέπε π.χ. κυκλοφοριακό Ερμούπολης).
Θέλω να σταθώ λοιπόν στις αντιδράσεις των πολιτικών ανδρών μας, στα πρώτα παράπονα που κατέθεσαν συμπολίτες μας για το carousel:
ΤΡΟΜΑΞΑΝ με το τεράστιο πρόβλημα που εμφανίστηκε χρονιάρες μέρες.
ΤΡΟΜΑΞΑΝ πώς θα τα μπαλώσουν γρήγορα και με τη γνωστή μέθοδο, όλα κάτω από το χαλί, αρκεί να μην τρίξει η καρεκλίτσα μας.
ΤΡΟΜΑΞΑΝ μην τσαλακωθεί η εικόνα τους.
ΤΡΟΜΑΞΑΝ μη χάσουν μερικούς πελάτες.
Άρχισαν να πετάνε την «καυτή πατάτα» έντρομοι μην τους μείνει στα χέρια.
Δεν είχαν το κουράγιο να πάρουν μια απόφαση για ένα carousel.
Και φτάσαμε στο γελοίο του πράγματος, μετά από τέσσερις συνεδριάσεις διαφορετικών επιτροπών, να συζητάμε πρώτο θέμα και για δυόμισι ώρες στο δημοτικό συμβούλιο, υπό το βλέμμα του Βαφιαδάκη και των υπολοίπων, για το μέγα πρόβλημα του νησιού μας, το carousel.
Υπό το βλέμμα αυτών που έφτασαν κατατρεγμένοι και ανέστιοι και μέσα σε λίγα χρόνια χτίσανε μια πόλη από τις πιο πλούσιες, πιο οργανωμένες και πιο όμορφες στην Ευρώπη (Νίκος Δήμου).
Αυτή η πόλη αγαπητοί μου, δε φτιάχτηκε από ανθρώπους που είχαν μόνο πολλά λεφτά, άλλωστε και στις μέρες μας διαχειριστήκαμε πακτωλό χρημάτων. Το ερώτημα είναι πώς τα διαχειριστήκαμε και τι αφήνουμε στις επόμενες γενιές (π.χ. αεροδρόμιο, μαρίνα και τόσα άλλα…).
Αυτή η πόλη φτιάχτηκε από μια διαφορετική νοοτροπία και αντίληψη, απαλλαγμένη από το φόβο της καρέκλας! Φτιάχτηκε από ανθρώπους που είχαν όραμα, ήταν ανοιχτοί σε κάθε τι καινούριο, δέχτηκαν και υιοθέτησαν τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό.
Ο φόβος της καρέκλας λοιπόν είναι το πρόβλημα των ημερών μας. Αυτός κυριεύει τους πολιτικούς μας άνδρες όλων των βαθμίδων και τους κάνει να συμπεριφέρονται και να πράττουν ως μικροί αυτοκράτορες.
Όλοι ξέρουμε και έχουμε υποστεί τα αποτελέσματα αυτής της μάστιγας, που τρώει και ευτελίζει τη χώρα μας, αυτήν την αρρωστημένη διαδικασία παραγωγής καρεκλοκενταύρων και αναντικατάστατων φωτεινών παντογνωστών.
Η λύση
Φανταστείτε να υπήρχε ένας νόμος, που κάθε οχτώ χρόνια θα έστελνε όλους τους αιρετούς μας άνδρες σπίτια τους. Δε θα είχαμε ούτε Κωστάκηδες, ούτε Γιωργάκηδες, ούτε Παγκαλοσηφουνάκηδες (Mr. MIG).
Επειδή - δυστυχώς - αυτός ο νόμος δεν υπάρχει, απευθύνομαι και ας κρατήσουν μόνο τούτο οι νέοι δημοτικοί μας σύμβουλοι, οι οποίοι στις επόμενες εκλογές θα κλείνουν αισίως οχτώ χρόνια πολιτικής σταδιοδρομίας, να αποχωρήσουν και με τη στάση τους να ανοίξουν το δρόμο σε νέους ανθρώπους. Έτσι, να μην καταντήσουν και αυτοί σαν τους προκατόχους τους, αυτούς που οι ίδιοι κατέκριναν για την πολυετή παραμονή τους στις καρέκλες του Δήμου μας.
Θα είναι μια απόδειξη για τις αγνές προθέσεις τους και μια απάντηση σε όλους εμάς τους κακοπροαίρετους.
Τέλος
Και συ λαέ βασανισμένε… και συ μικρέ μου αραπάκο (Τζιμάκος), τί βίτσιο είναι αυτό, όποτε σε καλεί η πατρίδα να περάσεις στο παραβάν, να ψηφίζεις τους ίδιους και τους ίδιους; Δε φταίει ούτε η Μέρκελ, ούτε ο Σαρκοζί.
ΕΣΥ φταις αραπάκο μου, ΕΣΥ!!!
Με εκτίμηση,
Ευάγγελος Τσιπολίτης