Αγαπητέ, αξέχαστε φίλε μου Γεώργιε Παραδείση
Στα δύσκολα παιδικά μου χρόνια, βρέθηκα τυχερός, στο Δημοτικό σχολείο του ''χειμώνα”, να έχω δάσκαλο τον πατέρα σου Ιωάννη Παραδείση,τον ευγενικό αλησμόνητο αυτόν Άνθρωπο, έτσι, έτυχε να γνωρίζω εσένα από μικρό παιδί.
Αργότερα, εσύ μορφώθηκες, έγινες επιστήμονας, σπουδαίος δικηγόρος, Ανθρώπινος έχοντας το Χριστό μέσα σου, προσγειωμένος, πάντα δημοκρατικά σκεπτόμενος κι εγώ, ένας αγράμματος μάστορας στην οικοδομή.
Όμως βρέθηκα διπλά τυχερός να έχω μαζί σου ατελείωτες συζητήσεις ψάχνοντας να βρούμε αλήθειες της σύντομης ψεύτικης ζωής μας, χωρίς να κρύβουμε την αγάπη μας για την όμορφη Ερμούπολη, τη Σύρα, το βράχο μας, για τις χαρές και τα προβλήματά του.
Μάρτυρας όλων είναι η επιστολή που μου είχες στείλει εσύ τον Ιούλιο του 2010. Αξέχαστε φίλε μου, ταξιδευτής τώρα εσύ στον απέραντο ουρανό, εκεί ψηλά στ' αστέρια θα βρει γαλήνη και ανάπαυση η όμορφη κι ευγενική ψυχή σου.
Ο φίλος σου, Εμμανουήλ Τσαγκάτος Σύρος, Οκτώβριος 2025
Αξ. Κύριον Εμμανουήλ Τσαγκάτο
Αγαπητέ φίλε Μανώλη.
Ενταύθα
Σύρος 12-7-2010
Θέλω να σου πώ δυό λόγια, δυό παστρικές κουβέντες, ένα ξεχείλισμα καρδιάς με αγάπη, με ειλικρίνεια.
Σε ευχαριστώ άλλη μία φορά και για το 3ο βιβλίο σου, που ξεπήδησε από την πλούσια πνευματική σου έμπνευση και τα ροζιασμένα χέρια σου. Έτσι μην περιμένεις σμιλευμένα λόγια και λογοτεχνικές αναλύσεις.
Πρώτα πρώτα θα σου πώ: Όταν σε συναντώ αραιά και πού, στην άκρη της πλατείας μας η σε κάποιο άλλο δρόμο, κάθομαι και ακούω ευχάριστα και απολαμβάνω τους έμμετρους στοχασμούς σου, πάνω στην τρέχουσα επικαιρότητα, για χαρακτήρες, για άρχοντες και αρχόμενους, για πολίτες για πολιτικούς, για πλούσιους για φτωχούς. Αυτά που λές τα έχεις ζήσει, τα έχεις ζυμώσει, τα έχεις ζυγίσει, ξεπηδάνε από την καρδιά σου, από την πείρα σου, από την γνώση της ζωής, της πιάτσας, των ανθρώπων.
Λες ότι είσαι αγράμματος και δεν έχεις γνώσεις για να τα λές. Έχεις όμως ''ΓΝΩΣΗ'', μυαλό δηλαδή, αλλά και θάρρος, ταλέντο πηγαίο στη στιχουργική. Μου θυμίζεις τον αγιορείτικο θρύλο, όπου κάποτε ο αρχάγγελος κτύπησε με το σπαθί του έναν βράχο άσημο και ξεχασμένο και αναπήδησε νεράκι δροσερό και καθάριο. Οποιος πίνει από αυτό, αφού ανασύρει λίγο, το υπόλοιπο δεν το χύνει, το αφήνει για τον επόμενο διψασμένο περαστικό προσκυνητή που θα το χρησιμοποιήσει.
Έτσι και εγώ με την άδειά σου, χρησιμοποιώ κάποιες φράσεις, κάποιες ιδέες σου για τον εαυτό μας, για τους άλλους, για την κοινωνία κλπ.
Όπως, ''ρε σεις από τότε που γνώρισα εμένα, δεν φοβάμαι κανέναν, μόνο το Θεό κι εμένα ''.
Ή για τους τενεκέδες, τους φελλούς, τους σκιτζήδες, τους λωποδύτες και τα κρυμμένα μαργαριτάρια.
Ή για τις τρυφερές λέξεις για τις μανάδες μας, που νοιώθουμε και το δικό τους "χάδι'', ακόμα κι απ' τον ''Άδη''. Ή για τις γλυκές ώρες του δειλινού της ζωής μας, που γέρνουμε στη δύση και το όποιο φως μπορεί να έχουμε, γίνεται ιλαρό και απαλό, αφού οι αγριότητες της ζωής μας, έχουν ηρεμήσει.
Τέλος θα θυμάμαι το ποίημά σου για την Ερμούπολη, το δημιούργημα των προσφύγων της λευτεριάς, που έγινε και αντικείμενο διχασμού, όσον αφορά την ονομασία του εκκολαπτόμενου Δήμου.
Αυτό θα πρέπει να υπάρχει σ' όλους τους τουριστικούς οδηγούς του νησιού μας και στο Δημαρχείο.
Για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιοί.
Σε φιλώ με αγάπη και ότι αδελφικό
Γεώργιος Ι. Παραδείσης
Δικηγόρος