Το Τεχνικό Πρόγραμμα (ΤΠ) θα έπρεπε να είναι καθρέπτης του οράματος κάθε δημοτικής αρχής. Αντ’ αυτού όλα τα Τεχνικά Προγράμματα των τελευταίων ετών είναι σχεδόν καρμπόν, όσον αφορά την ουσία τους. Γιατί; Γιατί δεν έχουν όραμα οι δημοτικές αρχές; Ίσως ναι, όμως για να μην είναι τα οράματα ονειρώξεις, χρειάζεται γείωση με την πραγματικότητα σε πολλά επίπεδα. Το να λέει η Δημοτική Αρχή ότι το ΤΠ είναι «ρεαλιστικό», δεν σημαίνει γείωση με την πραγματικότητα, γιατί αυτός ο «ρεαλισμός» είναι ο ρεαλισμός της διαχείρισης της οικονομικής μιζέριας.
Τι βλέπουμε στο φετινό ΤΠ; Μόνο 2 νέα έργα. Τα υπόλοιπα είναι έργα που επανεντάσσονται ή βρίσκονται σε φάση υλοποίησης.
Τι λείπει όμως; Τι θα έκανε τη διαφορά; Να ήταν το Στρατόπεδο μέσα; Να ήταν το Σχέδιο Βιώσιμης Αστικής Ανάπτυξης (ΣΒΑΑ); Σίγουρα μιλάμε για έργα τα οποία είναι σημαντικά, όμως αυτό που λείπει είναι ένα σχέδιο ολοκληρωμένης παρέμβασης. Τα έργα από μόνα τους όσο καλά και να είναι, αν δεν ενταχθούν σε ένα γενικότερο σχεδιασμό, δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα φέρουν αποτέλεσμα. Και μιας και πολύς λόγος γίνεται για το ΣΒΑΑ. Αλήθεια γιατί κανείς δεν μιλά για το τι δεν εντάχθηκε τελικά στο Περιφερειακό Πρόγραμμα (ΠΕΠ); Που πήγε το μοναδικό έργο Πολιτικής Προστασίας, η μελέτη για την περίπτωση εκδήλωσης Βιομηχανικού Ατυχήματος Μεγάλης Έκτασης στο λιμάνι της Ερμούπολης; Μα ένα τέτοιο έργο κοστίζει χωρίς να έχει «αναπτυξιακή προοπτική», κόστος η ασφάλεια των πολιτών χωρίς άμεσο οικονομικό όφελος, άρα ας απενταχθεί.
Μπορεί το ΤΠ να μην καθρεπτίζει «όραμα», είναι καθρέπτης όμως της εκρηκτικής κατάστασης που επικρατεί στις υπηρεσίες του Δήμου, απεικονίζει ξεκάθαρα την υποστελέχωση των υπηρεσιών, την αδυναμία αντιστοιχηθεί η δράση του δήμου με τις ανάγκες των δημοτών. Μπορείς να μιλάς για ΤΠ, με υποστελεχωμένη Τεχνική Υπηρεσία και Τμήμα Μικρών Έργων και Συντηρήσεων;
Γείωση με την πραγματικότητα είναι η καταγραφή των συγκεκριμένων, σύγχρονων αναγκών των δημοτών, η διεκδίκηση πλήρως στελεχωμένων υπηρεσιών για να μπορούν να εκτελούνται τα έργα, η διεκδίκηση χρηματοδότησης που θα ανταποκρίνεται στο κόστος υλοποίησης των απαιτούμενων για τον Δήμο και τους δημότες έργων και υποδομών.
Ένα ΤΠ σε αυτή τη βάση είναι πραγματικά ρεαλιστικό όταν βασίζεται σε έναν συγκεκριμένο και ολοκληρωμένο σχεδιασμό που θα υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες και όχι αποσπασματικές παρεμβάσεις, χωρίς συνοχή και συνέχεια και χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Όχι απλά να περιμένουμε να χαλάσει κάτι και μετά να τρέχουμε να βρούμε πως και αν μπορούμε να το φτιάξουμε. Τα παραδείγματα, πολλά: Συντηρήσεις σχολικών κτιρίων, υποδομές αθλητισμού – πολιτισμού, ολοκληρωμένος προσεισμικός έλεγχος και έργα πολιτικής προστασίας.
Επιπλέον, ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα της καθημερινότητας είναι η αξιοποίηση των ελεύθερων χώρων, χωρίς ανταποδοτική λειτουργία ως πραγματικά κοινόχρηστων χώρων για πράσινο και αναψυχή, επαρκείς χώροι για παιδικές χαρές και ανοικτοί χώροι αθλητισμού – πολιτισμού σε συνδυασμό με αντίστοιχες δωρεάν, δημοτικές δράσεις. Πρόβλημα εκρηκτικό ιδιαίτερα στην Ερμούπολη των 11 χιλιάδων κατοίκων, των παιδιών που αυτές οι πολιτικές τα «καταδικάζουν» να βρίσκουν διέξοδο στις οθόνες και μετά τα κυνηγάτε ως «παραβατικά».
Στη βάση των ανωτέρω, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με το ΤΠ που προτείνετε όχι γιατί διαφωνούμε στα επιμέρους έργα, αλλά γιατί δεν βλέπουμε επί της ουσίας και της στόχευσης του την παραγωγή δημοτικού έργου που να αποβλέπει στη βελτίωση της καθημερινότητας, της ποιότητας ζωής των δημοτών.