Ο ταπεινός Λευίτης μακαριστός πρώην Μητροπολίτης Θήρας Αμοργού και Νήσων Επιφάνιος.
Τον θυμάμαι στην Μονή Χοζοβιώτισσας, κάθε χρόνο στην γιορτή της, όπου η σεμνότητά του με καλούσε στη Χάρη της τα χρόνια που ήμουν Βουλευτής και πάντα προσπαθούσα να βρίσκομαι εκεί ταπεινός προσκυνητής της.
Τούτες τις μέρες έγραφα σε ένα σημείωμά μου, σχετικό με την κατάθεση από Βουλευτές ΕΡΩΤΗΣΗΣ στη Βουλή με θέμα την ένταξη του Νοσοκομείου Σαντορίνης στο ΕΣΥ, ότι χάρη στον τότε Μητροπολίτη Θήρας Αμοργού και Νήσων, ΕΠΙΦΑΝΙΟ, μακαριστό πλέον, το Νοσοκομείο Σαντορίνης δεν πωλήθηκε σε μεγάλο ιδιωτικό Ιατρικό Κέντρο το 2012, όταν οι τότε πολιτικοί ταγοί του Υπουργείου Υγείας συζητούσαν την πώλησή του και μάλιστα με "το κλειδί στο χέρι".
Όμως η Εκκλησία της Σαντορίνης, που είχε δωρίσει στο ελληνικό δημόσιο περί το 2000 την μεγάλης αξίας έκταση, όπου χτίστηκε το νοσοκομείο, στο συμβόλαιο της δωρεάς είχε θέσει έναν όρο απαράβατο «για να χτιστεί ΔΗΜΟΣΙΟ Νοσοκομείο» . Όταν κλήθηκε ο μακαριστός Μητροπολίτης Θήρας Αμοργού και Νήσων να προσυπογράψει την συζητούμενη πώληση του Νοσοκομείου, το αρνήθηκε σθεναρώς, επικαλούμενος τον όρο της δωρεάς και το νοσοκομείο δεν πέρασε σε χέρια «εμπόρων της υγείας».
Η καταγραφή αυτού του συμβάντος, λίγες μόνο ώρες πριν ο Επιφάνιος αφήσει τη ζωή, ας είναι μικρό δείγμα αναγνώρισης και μνήμης στο μεγαλείο της ψυχής του ταπεινού Λευίτη.
Η κοινωνία της Σαντορίνης οφείλει την ύπαρξη του ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ της στον μακαριστό ΕΠΙΦΑΝΙΟ και πρέπει να κρατήσει αναμμένο το καντήλι της μνήμης του δίδοντας το όνομά του στο Νοσοκομείο.