Ο πόλεμος με το Ιράν και τα αντίποινα εναντίον των χωρών του Κόλπου εκ των πραγμάτων οδηγεί τις χώρες ακόμη πιο κοντά στον αμερικανοϊσραηλινό άξονα, τον κοινό στόχο οριστικής εξάλειψης της ιρανικής απειλής.
Μια απειλή που πλέον δεν αφορά μόνο το Ισραήλ αλλά όλα τα φιλοαμερικανικά καθεστώτα και μοναρχίες του Κόλπου, που βλέπουν την ευημερία την οποία κτίζουν μεθοδικά τα τελευταία χρόνια να απειλείται ευθέως από το Ιράν.
Οι εξελίξεις αυτές απενοχοποιούν χώρες όπως τα ΗΑΕ και το Μπαχρέιν για τη στενή συνεργασία με το Ισραήλ και φέρνουν υποχρεωτικά πιο κοντά το Ισραήλ με τη Σαουδική Αραβία. Αυτή είναι μια εξέλιξη αρνητική για την Τουρκία, η οποία έχει επενδύσει στο αντι-ισραηλινό μέτωπο προκειμένου να στηρίξει τον περιφερειακό ρόλο της.
Η επόμενη ημέρα στο Ιράν θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό και τον ανασχεδιασμό του χάρτη στη Μέση Ανατολή, μια διαδικασία για την οποία η Τουρκία επιθυμούσε τη διατήρηση του καθεστώτος Χαμενεΐ, αλλά δεν θα είχε πρόβλημα εάν η επόμενη ημέρα στην Τεχεράνη ξημέρωνε με μια ηγεσία η οποία θα προερχόταν από μια ομαλή διαδοχή του ανώτατου θρησκευτικού και πολιτικού ηγέτη της χώρας.
Σε ένα αποσταθεροποιημένο Ιράν, η Τουρκία, εκτός των γενικών απειλών ασφάλειας, θα είχε να αντιμετωπίσει ένα πολύ μεγάλο προσφυγικό πρόβλημα και την αναβίωση του κουρδικού στα ανατολικά σύνορά της.
Η στάση Ερντογάν, που εξέφρασε λύπη για τις επιθέσεις ΗΠΑ–Ισραήλ εναντίον του Ιράν, δεν ακούστηκε καλά ούτε στην Ουάσιγκτον ούτε στις χώρες του Κόλπου, ειδικά στα ΗΑΕ. Πολύ περισσότερο όταν, λίγες ώρες αργότερα, ήρθαν και τα συλλυπητήρια που επισήμως εξέφρασε προς τους Ιρανούς για την απώλεια του Χαμενεΐ, ο Τούρκος πρόεδρος.
Ο Τ. Ερντογάν και η τουρκική κυβέρνηση θα συνεχίζουν τις επόμενες ημέρες τη «διπλωματία της ειρήνης», όπως έκανε και με το Ουκρανικό , καλώντας τα μέρη να επιστρέψουν στον διάλογο. Στη φάση που βρίσκεται πλέον ο πόλεμος στο Ιράν, το εύρος και η ένταση των αντιποίνων του δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για συμβιβασμούς, παρά μόνο για συνθηκολόγηση της ιρανικής ηγεσίας, για την οποία, όπως όλα δείχνουν, δεν είναι ακόμη έτοιμη.
Ο διακαής της πόθος Τουρκίας να αποκτήσει το γεωστρατηγικό ειδικό βάρος που απώλεσε με την παρακμή και την αποκαθήλωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, την ώθησε να συναλλάσσεται ακόμα και με εχθρούς ή «διεφθαρμένους», όπως αποκαλεί τους Δυτικούς λαούς με σκοπό την απόκτηση πρόσκαιρου, έστω και μικρής γεωπολιτικής αξίας οφέλους.
Η τάση αυτή έλαβε τις πραγματικές της διαστάσεις κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, όταν η Τουρκία ενώ δεσμευόταν ρητά από την Τριμερή Συμμαχία του 1939 με τη Βρετανία και τη Γαλλία, και δήλωνε ένα χρόνο αργότερα ουδέτερη ύστερα από την αστραπιαία και αναπάντεχη κατάρρευση και κατάληψη της Γαλλίας από τις δυνάμεις του Άξονα.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του Πολέμου η τουρκική διπλωματία διαδραματίζει παρασκηνιακά μια «επιτήδεια ουδέτερη» στάση, προκειμένου να αποκομίσει εδαφικά ανταλλάγματα που φυσικά δεν εδικαιούτο.
Ποντάροντας σε μια ενδεχόμενη γεωπολιτική πλειοδοσία από τις δύο εμπόλεμες πλευρές προκειμένου να την προσεταιριστούν, η Τουρκία δεν ενέδωσε στις πιέσεις της Βρετανίας, έτσι ώστε κερδίζοντας χρόνο να συνταχθεί με τον τελικό νικητή όπως και έκανε άνευ όρων, κηρύσσοντας επίσημα τον πόλεμο στη Γερμανία μόλις τρεις μήνες πριν αυτή παραδοθεί. Έτσι ο όρος «Επιτήδειος Ουδέτερος» ταυτίστηκε πλέον με τον ρόλο που επιτέλεσε η Τουρκία στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Για την προσέλκυση συμμάχων η Τουρκία πάντα θα μεταχειρίζεται διάφορους έμμεσους και πολλές φορές «υπόγειους» τρόπους. Πρώτα, επικαλούμενη την κοινή θρησκεία του Ισλάμ και αποσκοπώντας στην προστασία της αυθεντικότητας της θρησκείας από δυτικές και συνεπώς «διεφθαρμένες» επιρροές, απευθύνει κάλεσμα στις μουσουλμανικές χώρες να συνασπιστούν για τη διαφύλαξη του «πραγματικού» Ισλάμ από τους απίστους. Η μετατροπή του Αγιάς Σοφιάς σε τζαμί και οι κορώνες του Ερντογάν περί απελευθερώσεως του τεμένους του Al-Aqsa στην Ιερουσαλήμ εντάσσονται στο πλαίσιο συσπείρωσης των μουσουλμάνων υπό το νεο-Σουλτάνο Ερντογάν και τα κελεύσματα της Τουρκίας.
Ταυτόχρονα, στις κατηγορίες που εκτοξεύουν κατά καιρούς οι Τούρκοι αξιωματούχοι εναντίον της Δύσης, δεν λείπουν οι υπαινιγμοί για τα ελαττώματα του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος. Ενός συστήματος που σύμφωνα με τις αιτιάσεις τους, μεροληπτεί έναντι της Τουρκίας, προμηθεύοντας την απαραίτητη ρευστότητα με το σταγονόμετρο και οδηγώντας την στα όρια της οικονομικής ασφυξίας.
Αντανακλώντας την πολιτική γραμμή της Τουρκίας, ο Πρόεδρος Ερντογάν παρότρυνε τους συνδαιτυμόνες του, ισλαμικά κράτη και μεμονωμένους αξιωματούχους με σημαντική θρησκευτική και πολιτική ισχύ, να προχωρήσουν από κοινού στη δημιουργία ενός ισλαμικού καπιταλιστικού συστήματος στο οποίο μόνο τα ισλαμικά κράτη θα δικαιούνται να αποταμιεύουν και το οποίο προφανώς θα έλυνε τα χέρια της Τουρκίας για να χρηματοδοτήσει και να υλοποιήσει απρόσκοπτα τις νεοοθωμανικές της στοχεύσεις.
Τέτοιες όμως προσπάθειες και άλλες παρόμοιες, προσκρούουν στην καχυποψία που γεννούν οι πραγματικές τουρκικές προθέσεις που είναι βαθιά ριζωμένες στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς είτε είναι Σουνίτες είτε Σιίτες, ειδικά εάν έχουν μνήμες οθωμανικής κατοχής.
Βούλτσος Ηρακλής
Ερμούπολη 3 Μαρ 2026
Υ.Γ.: Προ αρκετών δεκαετιών ένας φίλος , Πλοίαρχος του Εμπορικού Ναυτικού , μου είπε ....Ηρακλή το Ισλάμ είναι η σύγχρονη ατομική βόμβα στα θεμέλια της ανθρωπότητας . Πάρε χαρτί και μολύβι και γράψτο .