Πιάσε κουβέντα με παλιούς Ερμουπολίτες και, πριν το καταλάβεις, θα σε τρατάρουν με κάποια γλυκιά λεπτομέρεια που μοιάζει βγαλμένη από μυθιστόρημα.
Επισκέψεις στον γιατρό με φράουλες και σαντιγί στην αίθουσα αναμονής. Ενα φορτίο ζάχαρης που κοντεύει να χαθεί στη θάλασσα, αλλά σώζεται και στεγνώνει στα κρυφά κερδίζοντας χρήματα για όσους αρπάζουν την ευκαιρία και βγάζουν τα πιο νόστιμα, γλυκάλμυρα λουκούμια της Ελλάδας. Κρυστάλλινα ποτήρια τόσο λεπτεπίλεπτα, που σπάνε με ένα δάγκωμα. Κήποι με πορτοκαλιές Μέρλιν, φυτεμένες από τον ίδιο τον Μέρλιν. Αpres-midi και soiree και σύννεφα από δαντέλες κατευθείαν από το Παρίσι, παγωτά «ανάποδα» και «κουβανέζες» με άρωμα τσέρι.
Τα λιμάνια είναι εξ ορισμού τόποι κίνησης και ανταλλαγής, ωστόσο αυτό το απίθανο νταραβέρι που στήθηκε στην Ερμούπολη στις αρχές του 19ου αιώνα, αναδεικνύοντάς τη σε ένα από τα σπουδαιότερα ναυτικά και εμπορικά κέντρα της Μεσογείου – μια πόλη του κόσμου στη μέση του Αιγαίου Πελάγους–, γέννησε μια κουζίνα ετερόκλητη με επιρροές από τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, της Χίου, της Κάσου και των Ψαρών, αλλά και από τα χρόνια της Ενετοκρατίας, τον μοναχισμό, τους προξένους με τα επιτελεία τους, κ.ο.κ.
Διαφορετικές πρώτες ύλες, συνταγές και συνήθειες φαίνεται πως ζυμώθηκαν κατά κάποιον τρόπο στο ίδιο καζάνι, αφήνοντας το αποτύπωμά τους στα γεύματα της πόλης.
Διαβάστε εδώ την συνέχεια του άρθρου.