Ο Εμμανουήλ Ροΐδης υπήρξε πρωτοποριακή μορφή στη νεοελληνική λογοτεχνία. Γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου και έζησε ανάμεσα σε Γένοβα, Βερολίνο, Βουκουρέστι και Αθήνα. Στην Αθήνα αφοσιώθηκε τόσο στη συγγραφή όσο και στη δημοσιογραφία.
Το 1866 εξέδωσε την περίφημη «Πάπισσα Ιωάννα», ένα έργο που όρθωσε το ανάστημα του δημιουργού του, με μπόλικο κυνισμό και σκληρή γλώσσα απέναντι στην Εκκλησία και την κοινωνία της εποχής. Άμεσα σχεδόν, προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις και καταδικάστηκε από την Ιερά Σύνοδο μέσω ενός σκληρότατου αφορισμού. Το γεγονός αυτό κάθε άλλο παρά πτόησε τον συγγραφέα, του οποίου το έργο γνώρισε διεθνή αναγνώριση.
Στα χρόνια που ακολουθησαν ο Ροΐδης έγραψε δοκίμια με επιρροές από τις παραδοξότητες του Μεσάιωνα, όπως «Οι Βρυκόλακες του Μεσαίωνος και «Η Εορτή του όνου κατά τον Μεσαίωνα». Με αυτές τις διατριβές σατίρισε τις προκαταλήψεις και της δεισιδαιμονίες των ανθρώπων της εποχής του. Με διηγήματα όπως «Η Ιστορία Μιας Γάτας» και «Ψυχολογία Συριανού Συζύγου» σατίρισε τα ήθη της αστικής τάξης.
Στις 27 Ιουλίου 1885, όμως, ο συγγραφέας έζησε από το πουθενά, μια εφιαλτική ιστορία. Καθώς περπατούσε στην οδό Φιλελλήνων στην Αθήνα, δύο διερχόμενες άμαξες τον παρέσυραν. Ο τροχός της μίας πέρασε πάνω από το κεφάλι του, προκαλώντας του κάταγμα στην άνω γνάθο. Ο τραυματισμός ήταν τόσο σοβαρός, ώστε για ένα διάστημα δεν μπορούσε να μιλήσει. Αναγκαζόταν να επικοινωνεί γραπτώς, καταγράφοντας μάλιστα την επώδυνη περιπέτειά του σε σημειωματάριο.
Ο Ροΐδης αντιμετώπιζε ήδη από νεαρή ηλικία σοβαρά προβλήματα ακοής, τα οποία με τα χρόνια επιδεινώθηκαν, φτάνοντας τελικά σε σχεδόν πλήρη κώφωση. Παρά τις προσωπικές και οικονομικές δυσκολίες, συνέχισε να γράφει και να σχολιάζει με το χαρακτηριστικό καυστικό του ύφος την ελληνική κοινωνία, την πολιτική και τα γράμματα και κάπως έτσι έγινε μια από τις πρώτες περιπτώσεις ροκ σταρ στη νεοελληνική λογοτεχνία.
reader.gr