«ΑΠΙΣΤΗ ΓΕΝΙΑ», ονομάζει ο Χριστός εκείνους που βρίσκονται σε σύγχυση και δεν έχουν πνευματική σχέση με το Θεό, παρά μόνο ίσως εγκεφαλική και συμφεροντολογική. Βέβαια όλοι αναγνώριζαν (και αναγνωρίζουν) την μοναδικότητα του Θεανθρώπου, αφού και τότε «ΜΟΛΙΣ ΕΙΔΑΝ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΑΜΠΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΕΤΡΕΧΑΝ ΟΛΟΙ ΝΑ ΤΟΝ ΧΑΙΡΕΤΗΣΟΥΝ». Δεν φτάνει όμως μόνο αυτό για να γνωρίσει κανείς ποιος είναι ο Ιησούς. Το «ΑΛΑΛΟ ΚΑΙ ΚΩΦΟ ΠΝΕΥΜΑ» από το οποίο υπέφερε το παιδί, η παγκόσμια κοινότητα χωρίς Χριστό, πρέπει επιτέλους να ιαθεί, να γνωρίσει την αυθεντική και μόνιμη θεραπεία της, που είναι η σύνδεση με τον Κύριο ΕΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΝΗΣΤΕΙΑ.
«ΑΠΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ», απαντά ο πατέρας στην ερώτηση του Χριστού: «Πόσος καιρός είναι που του συμβαίνει αυτό;» Κι αυτό συμβαίνει απ’ την αρχή της ανθρωπότητας, όταν χάνεται η αγάπη, η ταπείνωση, η άσκηση και η προσευχή. «Αν μπορείς να κάνεις κάτι (ούτε ο πατέρας του παιδιού πιστεύει θερμά στη δύναμη του Ιησού) ΣΠΛΑΧΝΙΣΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΑΣ»: Η διαχρονική έκκληση της ανθρωπότητας για βοήθεια, προς τον μόνο δυνάμενο να σώσει και θεραπεύσει. «Εάν μπορείς να πιστέψεις, ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΑ», απαντά ο Κύριος. Η ΠΙΣΤΗ είναι που έλκει την παντοδύναμη Χάρη του Θεανθρώπου και ελεεί τους πάσχοντες, ή αλλάζει προς το καλύτερο τον ρουν της ιστορίας.
«ΑΛΑΛΟ ΚΑΙ ΚΟΥΦΟ ΠΝΕΥΜΑ …. βγες απ’ αυτόν και μην ξαναμπείς πια μέσα του». Μόνο με τον Χριστό υγιαίνει η ανθρωπότητα, και δεν αλλάζει ουσιαστικά ο κόσμος και η κοινωνία ερήμην του Χριστού και μόνο με τις πτωχές δυνάμεις μας, εξαγγελίες και μεταρρυθμίσεις μας. Διότι ΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΠΙΑΣΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ ΝΑ ΜΑΣ ΣΗΚΩΣΕΙ ΟΡΘΙΟΥΣ, όπως έκανε με το θεραπευμένο παιδί, αν δεν του επιτρέψουμε να θεραπεύσει την υπαρξιακή βλάβη και πνευματική μας νέκρωση, εις μάτην πασχίζουν οι πολιτικοί ορθολογιστές, προγραμματιστές και οραματιστές του κόσμου να πετύχουν μια τέλεια και ηθική κοινωνία. Χωρίς τη Θεία Του Χάρη τίποτα δεν αλλάζει, αλλά θα εξακολουθούμε να επιδένουμε μολυσμένες πληγές με πρόχειρα τσιρότα, ενώ η γάγγραινα θα παραμονεύει και θα απλώνεται ύπουλα.
«ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑΜΕ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ;» τον ρώτησαν οι μαθητές Του. Κι Εκείνος απάντησε: «Δεν μπορεί κανείς να το βγάλει ΜΕ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ, ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΜΕ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΝΗΣΤΕΙΑ». Αυτό που δεν έχει καταλάβει η κοινωνία μας, και καθένας προσωπικά, είναι ότι ο κόσμος αλλάζει ποιοτικά και προς το καλύτερο ΟΧΙ ΑΠΟ ΜΑΣ, όσο κι αν το νομίζουμε εγωιστικά, αλλά ΜΑΖΙ ΜΕ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, που επενεργεί μέσα στον κόσμο. Εμείς είμαστε οι συνεργάτες του Θεού σ’ αυτήν τη πορεία, που χωρίς την προσευχή και τη νηστεία φαντάζει ΟΠΩΣ ΕΝΑ ΣΩΜΑ ΧΩΡΙΣ ΨΥΧΗ, ΕΝΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΧΩΡΙΣ ΜΠΑΤΑΡΙΑ, ΕΝΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΤΟΥ.
Πρόκειται στην ουσία για την αυτοπαράδοσή μας στα χέρια του Θεού και του θελήματός Του. Την απελευθέρωση από τα χαμηλά μας ένστικτα, την προσφορά προς τους άλλους, την ταυτόχρονη στροφή προς ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ, την περιφρούρηση της πτωτικής γλώσσας μας. Την εξάλειψη ΤΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ και ΤΩΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ μεταξύ μας, για το ποιος ΑΤΟΜΟΚΕΝΤΡΙΚΑ θα επικρατήσει. Γι’ αυτό και η νηστεία είναι για την χριστιανική μας πορεία ένας υγιής ΔΡΟΜΟΣ, και ποτέ ο σκοπός και το τέρμα του πνευματικού ταξιδιού, διότι πραγματικός σκοπός είναι Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ.
Τέλος, όλα όσα προαναφέραμε, η Χάρις, οι θεραπείες και η Λύτρωση, ισχύουν και ενεργοποιούνται ένεκα του Πάθους και της Ανάστασης του Χριστού, για τα οποία επανειλημμένως είχε προειδοποιήσει τους μαθητές Του, όπως και τότε που περιέρχονταν την Γαλιλαία: «Ο Υιός του Ανθρώπου πρόκειται να παραδοθεί σε χέρια ανθρώπων. Και ΘΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΩΣΟΥΝ. Και την τρίτη ημέρα ΘΑ ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ» (Ματθ. 17,22-23).