Θα ήθελα να πω για την Αϊλήν δύο λόγια αποχαιρετισμού, από την Σύρο.
Αποχαιρετούμε απόψε μία Κυρία, στην παλιά, περιεκτική έννοια της λέξης. Δέσποινα με ξεχωριστή, πολλαπλή γοητεία. Που συνδυάζει την φυσική ομορφιά με ένα πνευματικό πλούτο, σε σπάνια σύνθεση της αγγλικής ανατροφής και παιδείας με τα χαρίσματα της παλιάς τοπικής αρχοντιάς και της ελληνικής λαϊκής παράδοσης.
Στη μνήμη πολλών φίλων της θα προβάλλει η Πατρικία οικοδέσποινα. Να δέχεται σ’ ένα σαλόνι-καταφύγιο του καλλιτεχνικού γούστου, της ευγένειας και της καλής, μεστής συζήτησης. Και να δεσπόζει σ’ ένα αμίμητα στολισμένο τραπέζι, πλούσιο σε τερψιλαρύγγια εδέσματα, παρασκευασμένα από την ίδια.
Αλλά κάποιοι επίσης θα την θυμούνται, μόνη στην πίστα, να χορεύει χασάπικο, προκαλώντας το ξέφρενο χειροκρότημα ενθουσιασμού των θαμώνων του κέντρου.
Θυμάμαι να παρακολουθώ έκθαμβος το φυσικό παιδαγωγικό της ταλέντο, σε φιλική συνάθροιση στη Δελαγράτσα, όπου εξασφάλισε την ηρεμία και ανεξαρτησία των μεγάλων, συγκεντρώνοντας τα παιδιά και οργανώνοντας τα, με ήρεμη πειθώ, σε χορούς και παιχνίδια.
Και θυμάμαι ένα βράδυ στο σαλόνι τους, να συμπληρώνει ο ένας τα κενά μνήμης του άλλου στην κοινή μας απαγγελία στίχων του Τζων Νταν και άλλων Άγγλων ποιητών -προς μεγάλη τέρψη του αείμνηστου Γιώργου.
Μερικά ενσταντανέ μνήμης, από διάφορες όψεις μιας πολύπτυχης προικισμένης προσωπικότητας, από στιγμές που ευτυχήσαμε να χαρούμε μαζί της η γυναίκα μου κι εγώ..
Είναι όμως η Αϊλήν –νομίζω για όλους εμάς εδώ, απόψε, - ένα ζαφείρι, δεμένο στο χρυσάφι Γιώργος Βελισσαρόπουλος, σ’ ένα ενιαίο, βαρύτιμο δακτυλίδι. Κόσμημα και τίτλος υπερηφάνειας για όσους τιμήθηκαν με τη φιλία τους. Στολίδι που χάνεται για τη Σύρο, αλλά μένει ανοξείδωτο και φωτεινό στις καρδιές μας.
Είναι αδύνατο, τουλάχιστον για μένα προσωπικά, να διαχωρίσω την εικόνα των δύο τους στη σκέψη μου και στα αισθήματά μου. Ο Γιώργος ζει στο πρόσωπο της Αϊλήν και θα ζει όσο ζούμε. Με την Αϊλήν σε ένα αδιαίρετο Ένα.
Συνθέτουν μιαν εικόνα της νοσταλγίας μας, σ’ ένα ολοένα στενότερο κλοιό μοναξιάς.
Απέραντης νοσταλγίας για ένα κόσμο ευγένειας, καλλιέργειας και φυσικής αρχοντιάς, που οι δύο τους μαζί, συμβολίζουν.
Για μια κάποια, κάποτε Σύρα, για την Ελλάδα που χάνουμε. Για ένα κόσμο που ολοένα κατεδαφίζεται από την μπουλντόζα του μεταμοντέρνου πρωτογονισμού και της τεχνολογικής βαρβαρότητας.
Γεια σου καλή μας Αϊλήν. Καλή αντάμωση στην Κηφισιά.
Μιχάλης Στυλιανού
Σύρος 25 Αυγούστου 2010
Υ.Γ. Ο δημοσιογράφος Μιχάλης Στυλιανού γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928 και απεβίωσε στις 18 Αυγούστου 2022, σε ηλικία 94 ετών.
Υπήρξαν, μαζί με τη σύζυγό του, Ελένη, πολύ καλοί φίλοι της Αϊλήν και του Γιώργου Βελισσαρόπουλου.