Κάποτε έρχεται το τέλος, θες δεν θες,
Και τότε μοιάζεις να μη το περιμένεις,
Νόμιζες πως εσύ αιώνια θα ζήσεις,
Γι αυτό ανέτοιμος θα παραμένεις.
Έτρεχες με ταχύτητες τρελές
Για να προφτάσεις γρήγορα τον χρόνο
Να κάνεις περισσότερα θαρρείς
Που θα πετύχεις τέτοια, εσύ μόνο.
3Τον χρόνο και τον κόπο δεν λογάριαζες
Στου εαυτού σου την βιασύνη
Γι αυτό κι αυτόν τον παραμέλησες
Του φέρθηκες χωρίς δικαιοσύνη.
Τον άφησες και κοίταξες τα «πρέπει» σου
Του φέρθηκες σαν νάταν ξένος
Σαν να μην ήταν ο δικός σου εαυτός
Και τώρα μοιάζει σαν παρατημένος.
Στην τόση δίνη της ταχύτητας
Το τέλος σου το φέρνεις γρηγορότερα
Και έδωσες σε σένα πολύ «τίποτα»
Αφήνοντας την «πάρτη» σου για αργότερα.
Μιχάλης Παν. Παγώνης
21/8/2026