Το syrostoday σε συνεργασία με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Δημήτρη Χάλαρη, σας παρουσιάζει σημαντικές στιγμές του αθλητισμού και κυρίως του ποδοσφαίρου, που διαδραματίστηκαν στη Σύρο τα προηγούμενα χρόνια. Σήμερα δημοσιεύεται το Β' μέρος του αφιερώματος. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το Α' μέρος του αφιερώματος που είχε δημοσιευθεί στις 25/2/2013.
Μιχάλης Δαμίγος
(συνέντευξη που είχε παραχωρηθεί στον Δημήτρη Χάλαρη)
Άρχισα να παίζω ποδόσφαιρο, από το 1947 στην ομάδα του ΑΡΗ δεν ήταν ακόμη αναγνωρισμένη, έπαιζε με δελτία μόνο η ΕΛΛΑΣ. Στο κύπελλο Ελλάδος εμείς δεν παίζαμε. Το 1949 έπαιζα στην Α' ομάδα. Ήμουν τότε 17 ετών. Προπονητή δεν είχαμε τις οδηγίες της παίρναμε από το συμβούλιο. Η ΕΛΛΑΣ είχε προπονητή τον Ιωάννη Τόπακα. Προπονήσεις κάναμε στο γυμναστήριο. Ακόμη δεν είχανε στρώσει καλά τα καταφύγια που είχαν σκάψει στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ο κύριος Τόπακας μου είχε πει, «μικρέ έλα στην ΕΛΛΑΣ να σε κάνω καλό αθλητή», του απάντησα τότε «κύριε Γιάννη μια φανέλα φόρεσα όταν άρχισα να παίζω αυτή θα βγάλω όταν τελειώσω». Προπονήσεις κάναμε επίσης στον ταρσανά, εκεί είχε ένα καμαράκι για τον ΑΡΗ και ένα για την ΕΛΛΑΣ. Οι ανέσεις για τους αθλητές ήταν ένα βαρέλι κρύο νερό. Τα ρούχα των αθλητών όπως, κάλτσες, φανέλες, σωβρακάκια, πετσέτες εκ' περιτροπής τα παίρναμε εμείς και μας τα πλένανε οι μανάδες μας στα σπίτια μας. Τα παπούτσια τις περισσότερες φορές τα αγοράζαμε εμείς. Στο στρατόπεδο κάναμε προπονήσεις όταν είχαμε παιχνίδι τη Κυριακή. Είχαμε συμφωνήσει με τον Διοικητή μια βδομάδα να κάνει προπόνηση και να έχει και τη Κυριακή το γήπεδο η ΕΛΛΑΣ και την άλλη βδομάδα ο ΑΡΗΣ. (Το σημερινό στρατόπεδο ήταν το λεγόμενο Αμερικανικό ορφανοτροφείο. Μετά την καταστροφή της Σμύρνης οι Αμερικανοί έχτισαν αυτά τα κτήρια με δικά τους χρήματα και έφεραν χίλια παιδιά ορφανά που τα κυνηγούσαν οι Τούρκοι να τα σφάξουν).
Το ποδόσφαιρο και γενικά τον αθλητισμό τον αγάπησα πολύ. Εάν την Κυριακή είχαμε παιχνίδι με καλεσμένη ομάδα από άλλες πόλεις της Ελλάδος, εγώ από τη Δευτέρα γυμναζόμουν και έκανα θα έλεγα ασκητική ζωή. Ουδέποτε κάπνισα, ουδέποτε ξενύχτησα, ουδέποτε έκανα καταχρήσεις που να είναι επιβαρυντικές για την υγεία μου. Γι' αυτό ποτέ δεν κουράστηκα και παρότι ήμουν παίχτης επιθετικός γύριζα στην άμυνα όταν υπήρχε ανάγκη.
Την εποχή εκείνη δεν είχαμε αποδυτήρια στο γήπεδο. Στο ημίχρονο των δεκαπέντε λεπτών καθόμαστε κατάχαμα και ακουμπούσε η πλάτη μας στον τοίχο του στρατοπέδου απέναντι από την πόρτα που βρίσκεται στο δρόμο που πηγαίνουμε στο χωριό Άνω Μάννα. Μας έδιναν μια λεμονάδα. Οι περισσότεροι αθλητές άναβαν τσιγάρο, εγώ ουδέποτε κάπνισα. Όταν τελείωνε ο αγώνας εγώ τροχάδην πήγαινα στον ταρσανά άλλαζα και τροχάδην πήγαινα στο μαγαζί του πατέρα μου και δούλευα όρθιος μέχρι τις πρωινές ώρες. Το έτος 1954 πήγα στρατιώτης στο ναυτικό στο ΠΑΛΑΣΚΑ. Επειδή με γνώριζαν με πήραν στην ομάδα του Πολεμικού Ναυτικού. Μετά από τρεις μήνες με έστειλαν στο ΠΑΛΑΤΑΚΙ και μετά στην Κέρκυρα στην βάση. Όσο ήμουν στην Αθήνα ερχόμουν ταχτικά στη Σύρο. Στην Κέρκυρα όταν ήμουν, οι ομάδες του νησιού ενήργησαν και πήραν άδεια από την υπηρεσία μου και έπαιζα με τις ομάδες τους.
Θα σου αφηγηθώ και το πάρα κάτω κύριε Χάλαρη. Στη Γαρίτσα στον ΑΣΤΕΡΑ ήθελα να παίξω σε αυτή την ομάδα όμως στην αρχή που δεν με ήξεραν με ειρωνεύτηκαν και δεν μου έδωσαν σημασία. Πέρασε λίγος καιρός και μας κάλεσαν να παίξουμε στο γήπεδο τους, την ομάδα του τότε Βασιλικού Ναυτικού, εγώ πρωτοστατούσα και όταν άρχισε το παιχνίδι και με είδαν φώναζαν... να ο ναύτης που δεν του δώσαμε σημασία.
Το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Κέρκυρας είχε παρακαλέσει τον Διοικητή μου να μου επιτρέψει να παίζω με αυτή την ομάδα πράγμα που έκανα και ήμουν αντίπαλος των τοπικών ομάδων.
Από την Κέρκυρα πήγα στο Βοτανικό στην ομάδα του ναυτικού με ενέργειες του Κώστα Καμπάνη ήταν τότε Σημαιοφόρος στις μεταθέσεις και τους Συριανούς τους βοηθούσε όσο μπορούσε.
Έπαιζαν τότε στη λεωφόρο και στη Νέα Σμύρνη όλα τα σώματα Στρατού,της Αεροπορίας και του Ναυτικού, εγώ ήμουν σε όλες τις συναντήσεις και έπαιζα πρωτεύοντα ρόλο. Τότε γυρίζαμε όλη την Ελλάδα και παίζαμε με τις τοπικές ομάδες. Σκοπός αυτών των συναντήσεων ήταν πρώτον να αγαπήσει ο Λαός τις Ένοπλες Δυνάμεις και δεύτερον να ενισχύσουν τις ομάδες οικονομικά γιατί όλα μας τα έξοδα τα κάλυπτε το υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Στη Σύρο είχαμε έλθει αρκετές φορές και παίξαμε και με τον ΑΡΗ που ήταν η ομάδα μου. Τότε το εισιτήριο ήταν υπολογίσιμο στον κάθε φίλαθλο. Θυμάμαι τα παιδιά που περίμεναν έξω από την πόρτα του στρατοπέδου παρακαλούσαν τους μεγάλους να τους πάρουν μαζί τους ότι είναι πραγματικά παιδιά τους και να περάσουν να δουν τον αγώνα. Όσοι δεν έβρισκαν «θετό» πατέρα σερνόντουσαν και έμπαιναν στο γήπεδο από τις τρύπες που έβγαιναν τα νερά όταν έβρεχε.
Όπου έπαιζα επειδή οι προπονητές με γνώριζαν των αντίπαλων φυσικά ομάδων πάντα μου έβαζαν κάποιον βεντούζα για να μη μπορώ εύκολα να τους ξεφεύγω. Θα σου πω και τούτο... Ο μακαρίτης ο Τόπακας μου έβαζε τον Κώστα το Ζαρμπόνη. Η ζωή του Κώστα ήταν κοπιαστική δούλευε μέρα νύχτα. Εγώ πρόσεχα, δούλευα αλλά έκανα ζωή συντηρητική, δεν μπορούσε να με πιάσει, κουραζόταν, όσο έκανε προσπάθειες κουραζόταν περισσότερο. Φώναζε του Τόπακα «Κυρ Γιάννη δεν μπορώ να τον πιάσω μου φεύγει κουράζομαι».
1954 - Ο Μιχάλης Δαμίγος στην ομάδα του Βασ. Ναυτικού, πέμπτος από αριστερά με τους καθήμενους
Σε ποια μεγάλα παιχνίδια θυμάσαι πως έπαιξες;
«Θυμάμαι το παιχνίδι ΑΡΗΣ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ. Έβαλα ένα γκολ στο πρώτο ημίχρονο και επειδή έβρεχε δεν παίξαμε το υπόλοιπο παιχνίδι. Ο αγώνας επαναλήφθηκε την ημέρα των Θεοφανείων. Η επόμενη συνάντηση έγινε στον Πειραιά. Εκεί λοιπόν μου έβαλαν βεντούζα τον Τάσο Σουρούνη, μεγάλος ποδοσφαιριστής αργότερα τον πήρε η ομάδα του Ολυμπιακού. Το παιχνίδι έμεινε αξέχαστο. Θυμάμαι επίσης πως μόλις ορκιστήκαμε μας πήρανε από τον ΠΑΛΑΣΚΑ και ήλθα στη Σύρο και παίξαμε με τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ Χαλκίδος Α' Εθνική με κορυφαίους ποδοσφαιριστές. Αποτέλεσμα 4-3 εγώ έβαλα τρία γκολ και ο Τσαρουχάς ο Παναγιώτης έβαλε ένα.
Ένα άλλο παιχνίδι ήταν με τον ΑΘΗΝΑΪΚΟ Α' Εθνική στο κύπελλο Ελλάδος χάσαμε 1-0. Θυμάμαι βομβαρδίζαμε συνεχώς τον τερματοφύλακα Σταμέλο αλλά η μπάλα δεν ήθελε να μπει μέσα στα δίχτυα.
Ένα άλλο παιχνίδι πολύ σημαντικό την εποχή εκείνη ήταν όταν έπαιξαν οι δύο αντίπαλες τοπικές ομάδες η ΕΛΛΑΣ και ο ΑΡΗΣ. Είμαστε φαβορί αλλά χάναμε με 2-0. Τα γκολ τα είχε βάλει ο Γιάννης ο Χατζινίδης ή Αρμένης. Στο δεύτερο ημίχρονο έβαλα δύο γκολ και λίγα λεπτά πριν τελειώσει ο αγώνας έβαλε άλλο ένα ο Δαφνάς ο Γιάννης και έληξε το παιχνίδι με 3-2 υπέρ του ΑΡΗ.
Σταμάτησα το 1962 την καριέρα μου.Βραβεύτηκα αρκετές φορές από διάφορους φορείς. Πρωτοστάτησα να ενωθούν οι δύο ομάδες ΕΛΛΑΣ και ΑΡΗΣ που έγινε Α.Ο.Σ όπου έφθασε στη Β' Εθνική με πρόεδρο τον αξέχαστο ιατρό Π. Καμπανάρο, μεγάλο χρηματοδότη και ανιδιοτελή επιστήμονα.»
Απονομή κυπέλλου ήθους εις τον ποδοσφαιριστήν ΜΙΧΑΗΛ ΔΑΜΙΓΟΝ δια τας προσφερθείσας παρ' αυτού υπηρεσίας εις τον Α.Π.Σ. ΑΡΗΝ ΣΥΡΟΥ, την αγάπην του προς το άθλημα και την εν γένει υποδειγματικήν στάσιν του (ΣΥΡΟΣ 26-6-60)
22/3/1970 - Από αριστερά Δαμίγος, Πιπινιό, Παναζήσης, Μαρτίνος
Σωκράτης Ψαρρός
Πολλοί συμπολίτες μας έχουν υπηρετήσει στον τόπο μας τον αθλητισμό είτε ως αθλητές είτε ως παράγοντες και έχουν γράψει τη δική τους ιστορία.
Δεν είναι εφικτό να γράψουμε τις προσφορές όλων αυτών που ασχολήθηκαν με τον αθλητισμό θα αρκεστούμε προς το παρόν με ορισμένους που έχουμε μελετήσει πιο προσεκτικά τις υπηρεσίες τους. Ο κ. Σωκράτης Ψαρρός μας έδωσε πολλές πληροφορίες για τη δράση του στο Συριανό ποδόσφαιρο. Επίσης η προσφορά του στο μπάσκετ που αγαπούσε παράφορα ήταν πολύ σημαντική.
Στις 21-1-2005 τον επισκέφθηκα στο εξοχικό του σπίτι στα τάλαντα (πρώην Δασκαλέα) και συζητήσαμε για λίγο την προσφορά του στον αθλητισμό.
«Ήμουν ανταποκριτής στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο η ταυτότητα μου έχει νούμερο 44. Με θεωρούσαν έναν από τους πρώτους συνεργάτες. Στην περίοδο της χούντας μας διέλυσαν επειδή σχολιάζαμε τότε τα κακώς κείμενα.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΣ ΣΥΡΟΥ 1981-1990
Ανέλαβα την ποδοσφαιρική ομάδα ΕΛΛΑΣ το έτος 1981 τότε όλοι οι αθλητές ήταν 20. Το έτος 1990 που παρέδωσα την προεδρία η ΕΛΛΑΣ είχε 350 αθλητές και αθλήτριες. Εκτός από το τμήμα ποδοσφαίρου, έφτιαξα και τμήμα γυναικείου ποδοσφαίρου καθώς και τμήμα γυναικείου μπάσκετ που είναι και η μεγάλη μου αδυναμία. Όταν ανέλαβα ως πρόεδρος η ομάδα βρισκόταν στη Β’ κατηγορία τελευταία. Το έτος 1985 η ομάδα ανέβηκε στη Γ’ Εθνική κατηγορία. Οφείλω να ομολογήσω παρ' ότι είχαμε λαμπρές επιδόσεις στον στίβο δεν κάναμε σχεδόν τίποτα.
Μόλις πρωτοανέλαβα πρόεδρος οργάνωσα έκθεση στις αίθουσες του πνευματικού κέντρου του Δήμου Ερμουπόλεως. Στον προθάλαμο είχαμε παλιές φωτογραφίες, παλιά έγγραφα αποφάσεις διοικητικών συμβουλίων. Επίσης είχαμε εκθέσει τα παλιά παπούτσια με σκάρες και με σιδερένιο μασκαρέτο για τα μίτο που χρησιμοποιούσαν τότε οι ποδοσφαιριστές. Βραβεύσαμε πολλούς αθλητές και ήσαστε και σεις κύριε Χάλαρη που με τον δικό σας γλαφυρό τρόπο κάνατε για κάθε αθλητή ένα εγκώμιο που μας είχε συγκινήσει όλους...»
Η κοπή της πίτας της ΕΛΛΑΣ ΣΥΡΟΥ στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ερμοπόλεως το 1982. Βράβευσαν όλους τους παλιούς αθλητές. Ο Δημήτρης Χάλαρης έκανε πριν την βράβευση μικρή ιστορική αναδρομή για τον κάθε αθλητή. Πρόεδρος ο κ. Σωκράτης Ψαρρός.
Σωκράτης Ψαρρός: «Αγάπησα τον αθλητισμό. Είχα προτίμηση στην ΕΛΛΑΣ ΣΥΡΟΥ. Επίσης ήταν μεγάλη η προσφορά του Ευάγγελου Λεονταρίτη. Οργανώσαμε ομάδες παμπαίδες, εφήβους, νέους και άνδρες. Οργανώσαμε τα ίδια τμήματα και στο μπάσκετ. Έφυγα από αυτές τις δραστηριότητες μετά από αρκετά χρόνια. Παρέα μου είχα την πικρία και την αγνωμοσύνη και των αθλητών και των παραγόντων. Με παρηγορεί το γεγονός ότι δεν ήτανε πολλοί... Σήμερα ασχολούμε με το μπάσκετ. Είμαι επίτιμο μέλος του Συνδέσμου Κριτών Καλαθοσφαίρισης Αττικής. Αισθάνομαι αρκετά χαρούμενος, με αγκαλιάζει η ευτυχία όταν αναπολώ τις εποχές εκείνες που έδωσα τα λεφτά μου και την ψυχή μου.
ΑΟΣ - Ηρακλής Νικαίας 3-1
Όρθιοι από αριστερά: Δαφνάς, Δακρότσης ή Νάτσιος, Καλογήρου, Μπουρίνας, Βαμβακούσης, Ευδαίμων, Σαλάχας
Καθήμενοι: Χερουβείμ, Ζάννες, Μαύρος, Παντογιός, Πιπής, Ρηγούτσος, Αραπάκης
Άρης Σύρου
Ελλάς Σύρου
Δημήτρης Χάλαρης
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας
Όλες οι δημοσιεύσεις του Δημήτρη Χάλαρη στο syrostoday είναι διαθέσιμες εδώ.
Άρθρα του επίσης δημοσιεύονται και στο προσωπικό του ιστολόγιο: dhalaris.wordpress.com