«Ήρθε κάποιος που λεγόταν Iάειρος, ο οποίος ήταν άρχοντας της συναγωγής, κι έπεσε στα πόδια του Iησού και τον παρακαλούσε να επισκεφτεί το σπίτι του, γιατί είχε μια μοναχοκόρη, ηλικίας δώδεκα χρόνων περίπου, κι αυτή πέθαινε. Kαι καθώς Αυτός προχωρούσε, τον συμπίεζαν τα πλήθη. Μια γυναίκα, που είχε αιμορραγία δώδεκα χρόνια, και η οποία είχε ξοδέψει όλη την περιουσία της στους γιατρούς, χωρίς να κατορθώσει να βρει τη γιατρειά της από κανέναν, πλησίασε από πίσω κι άγγιξε την άκρη του ρούχου του, κι αμέσως η αιμορραγία της σταμάτησε! Tότε ο Iησούς είπε: Ποιος είναι αυτός που με άγγιξε;” Kι επειδή όλοι αρνιόνταν, του είπε ο Πέτρος, καθώς κι εκείνοι που ήταν μαζί του: “Δάσκαλε, οι όχλοι σε συμπιέζουν και σε θλίβουν, και ρωτάς: Ποιος είναι αυτός που με άγγιξε;” Ο Iησούς είπε: “Kάποιος με άγγιξε, γιατί ένιωσα ότι βγήκε δύναμη από μένα”. Tότε η γυναίκα, σαν είδε ότι δεν έμεινε απαρατήρητη, παρουσιάστηκε τρέμοντας, κι αφού έπεσε στα πόδια του, του είπε μπροστά σε όλο το λαό για ποιο λόγο τον άγγιξε, και ότι γιατρεύτηκε μεμιάς. Kι εκείνος της είπε: “Θάρρος κόρη μου. H πίστη σου σε έσωσε. Πήγαινε και έχε ειρήνη”.
Kι ενώ συνέχιζε ακόμα να μιλάει, έρχεται κάποιος από το σπίτι του αρχισυνάγωγου και του λέει: “H κόρη σου πέθανε. Mην ενοχλείς πια το Δάσκαλο”. O Χριστός όμως, όταν το άκουσε, του είπε: “Mη φοβάσαι, μόνο πίστευε, και θα σωθεί”. Kι όταν έφτασε στο σπίτι, δεν άφησε κανέναν να μπει μέσα παρά μονάχα τον Πέτρο, τον Iωάννη και τον Iάκωβο, καθώς και τον πατέρα του κοριτσιού και τη μητέρα. Kι όλοι έκλαιγαν κι οδύρονταν γι’ αυτήν, αλλ’ ο Iησούς είπε: “Mην κλαίτε, δεν πέθανε, απλώς κοιμάται”. Mα εκείνοι γελούσαν περιφρονητικά σε βάρος του, γιατί το ήξεραν πως πέθανε. Tότε ο Iησούς, αφού τους έβγαλε όλους έξω, έπιασε το χέρι της και είπε με δυνατή φωνή: “Kοριτσάκι, σήκω”! Kι επέστρεψε το πνεύμα της και σηκώθηκε αμέσως! Kατόπιν διέταξε να της δώσουν να φάει. Kι έμειναν κατάπληκτοι οι γονείς της. O Iησούς τους παράγγειλε ακόμα να μην πουν το γεγονός σε κανέναν».
Η συγκεκριμένη ευαγγελική περικοπή φανερώνει, με τα δύο θαύματα του Χριστού που παρουσιάζει, ότι όχι μόνο ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, αλλά και ότι απείρως αγαπάει τα πλάσματά του, τους ανθρώπους, τους συντρέχει και τους προστατεύει, αφού άλλωστε εξουσιάζει πάνω στην ασθένεια και τον θάνατο ως αρχηγός της ζωής.
Κατά μια έννοια, η αιμορροούσα γυναίκα ΠΟΥ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΚΕ εκπροσωπεί ολόκληρη την ανθρωπότητα, που ήταν έτοιμη να ξεψυχήσει, και δεν μπόρεσαν να της δώσουν το φιλί της ζωής ούτε οι αρχαίοι φιλόσοφοι, ούτε οι επιστήμες και τα γράμματα, ούτε οι ψεύτικες θρησκείες των αρχαίων λαών, παρά μόνο ο Ιησούς Χριστός, που γεννήθηκε ως άνθρωπος για την ημών σωτηρία.
Με τις τρεις νεκραναστάσεις που διασώζονται στα Ευαγγέλια και πραγματοποίησε ο Ιησούς, δηλαδή του Λαζάρου, του γιου της χήρας στην Ναΐν και της κόρης του Ιαείρου, φανερώνεται ως ο Αρχηγός της ζωής, προαναγγέλλει τη δική Του Ανάσταση εκ νεκρών και προφητεύει τον αφανισμό της εξουσίας του θανάτου κατά τη Δευτέρα Του Παρουσία. Στον νέο κόσμο της Χάριτος που εκείνος εγκαινίασε, ο θάνατος δεν έχει θέση, αλλά ακόμη κι αν πεθάνει ο πιστός βιολογικά, ζει κατά Θεόν, το πρόσωπό του δεν χάνεται και θα επανέλθει ψυχοσωματικά στην ύπαρξη κατά το έσχατο σάλπισμα των αγγέλων, μετά το τέλος της ιστορίας. «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, την απαρχήν της αιωνίου βιωτής» ψάλλουμε στην Εκκλησία.
Τέλος, εκπληκτικές δεν είναι μόνο οι σωματικές αναστάσεις που ο Κύριος πραγματοποίησε, αλλά και οι πνευματικές νεκραναστάσεις, που κατά χιλιάδες παρατηρούνται μέσα στους αιώνες. Άνθρωποι δηλαδή, που ενώ ήσαν νεκροί πνευματικά, γνώρισαν το φως του Χριστού, μετανόησαν, αναγεννήθηκαν, άλλαξαν πορεία και έζησαν πλούσια μυστηριακή και κοινωνικά χαρισματική στη συνέχεια ζωή.
Σπουδαία τέτοια παραδείγματα, που μάς υποδεικνύουν την ανίκητη δύναμη της Θείας Χάριτος, υπήρξαν στην ιστορία οι μεταστροφές του Αποστόλου Παύλου, του ιερού Αυγουστίνου, του φυσικομαθηματικού Πασκάλ, του έξοχου λογοτέχνη Ντοστογιέφσκι, της πρώην βασίλισσας της μαύρης μαγείας Ντορίν Ιρβίν, και πολλών άλλων, μέσω των οποίων μαθαίνουμε πως η εκκλησιαστική, Λειτουργική και ευχαριστιακή συνάντηση με τον Χριστό σώζει, και όχι η ιδιωτική, ορθολογιστική και απλά γνωσιολογική άποψη περί αυτού.